ထွေးငယ်
သူသည် ခြံထဲရှိ သရက်ပင် ပင်စည်ဂွကြား၌ ငူငူကြီးထိုင်လျှက်ရှိသည်။ ဤကမ္ဘာလောကကြီးသည် သူနှင့်လားလားမှ မသက်ဆိုင်တော့သလို အရာရာအား ငေးမောနေမိသည်။ ထိုကဲ့သို့ ငေးမောနေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲ၌ ဘာမှမြင်သည်မဟုတ်။ အနီးတွင်ရှိခဲ့ဖူးသော တန်ဖိုးထားရကောင်းမှန်းမသိခဲ့သည့် အရာတစ်ခုက သူ့ဘေးနားမှ ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အတွက် သူအတော် ပူဆွေးနေသည်။ အရာရာသည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြင့်် ဗလာနတ္ထိဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင့်နင့်အောင်ချစ်ရသူသည် မိခိုင်ဟု လူတိုင်းက သိကြသည်။ မိခိုင်နှင့်သူသည် ငယ်သူငယ်ချင်းများဖြစ်သလို အိမ်နီးနားချင်းများလည်းဖြစ်သည်။ သူကလည်း အရွယ်ရောက်သည့် ကာလလောက်ကတည်းက မိခိုင်ကို ချစ်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် သူယခုခံစားနေရသော ဝေဒနာသည် မိခိုင်နှင့် လားလားမှ မသက်ဆိုင်ပါ။ ထို့အတွက် သူပိုပြီး ယူကျုံးမရဖြစ်မိသည်။ အဘယ့်ကြောင့် မိခိုင်မဟုတ်သော လူတစ်ယောက်အတွက် သူနာနာကျင်ကျင် ခံစားနေရသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်ပေ။ သေချာသည်ကတော့ အသက် ၃ဝအရွယ်သူသည် သုံးနှစ်သားကလေးတစ်ဦးလို ချုံးပွဲချ ငိုချင်နေမိသည်။ ```````````````````````````````` လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ရှစ်နှစ်။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်း သူ့အိမ်