![Image](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyPt305PKQPxMt8ZdeBVs9ZwGwKuKkH6vcy-vmX5SSE3TCnBuYAWJy4hOg6YXT2hIiOdYq4_Z64ah37OigqEp2aN3BiPLxTZLMQXf7puMW0Z0LHfpww4liTWVl9PsJDAZ8TWG_yNwI-g/s320/house+of+windows+view+and+cabin+dog.jpeg)
ထိုတစ္ည လမိုက္ညသည္ အလြန္တိတ္ဆိတ္လ်က္ မည္သည့္အသံမွ မၾကားရေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ေခြးအူသံမ်ားကို ေၿခာက္ၿခားဖြယ္ ၾကားရသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္သည္လည္း ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္လ်က္ မည္သည့္အရာကိုမွ သဲသဲကြဲကြဲ မၿမင္ရေပ။ ဖြင့္ထားေသာ အိပ္ခန္းၿပတင္းေပါက္မွ ေလတစ္ခ်က္အေဝွ႔တြင္ ယိမ္းထိုးသြားေသာ သရက္ပင္သစ္ကိုင္းမ်ားကိုသာ တေစ ၦတစ္ေကာင္ ကခုန္ေနသလို ၿမင္ရသည္။ သူသည္ လူးလိုက္လိမ့္လိုက္ၿဖင့္ပင္ အိပ္ရာထက္၌ သေဝထိုးေနခဲ့သည္။ အိပ္၍လည္းမေပ်ာ္ေပ။ ၾကိိဳးစားၿပီး အိပ္ပါေသာ္လည္း ၿပဴးေၾကာင္ေနသည့္ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးက ပိတ္မသြားၾကဘဲ ပိုပိုၿပဴးက်ယ္လာၿပီး မွိတ္္၍ပင္မရေတာ့ေပ။ အိပ္မေပ်ာ္သည့္အတြက္ စိတ္ကအလိုလိုတိုလာသည္။ လူအမ်ားကေတာ့ သူ႔ကို အၿမဲစိတ္မရွည္တတ္ေသာလူ၊ စိတ္တိုတတ္ေသာလူဟု သတ္မွတ္ၾကေသာ္လည္း သူကေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ထိုကဲ့သို႔ မၿမင္ေပ။ သူသည္ လူးရင္းလိမ့္ရင္းၿဖင့္ပင္ သူ႔ေဘးတြင္အိပ္ေနေသာ သူ႔မိန္းမကို သဲကြဲစြာ မၿမင္ရေသာ အလင္းေရာင္မ်ားေအာက္မွ ၾကည့္မိသည္။ သူ႕ဇနီးသည္ အပူအပင္ အေၾကာင့္အၾကမရွိသကဲ့သို႔ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ မည္သည့္ အိပ္မက္ကို မက္ေနသည္ေတာ့မသိ။ သူမႏွဳတ္ခမ္းမ်ားက ၿပံဳးေယာင္ပင္သန္းေနသည